Rozdział 145

*Oczami Nialla*

Siedziałem obok Beaty już jakieś 2 godziny. Przez cały czas trzymałem ją za rękę. Do tej pory jeszcze się nie obudziła i nic nie wskazywało na to, że zrobi to w najbliższych godzinach. Bałem się, że już nigdy nie odzyska przytomności. Pocałowałem ją najpierw w czoło, potem w policzek i na sam koniec w usta, a ona jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki otworzyła oczy.

-Beata ! -Przytuliłem ją mocno- Boże kochanie nawet nie wiesz jak się o ciebie martwiłem.

-Kim jesteś ?

-... zaraz... nie pamiętasz mnie ? To ja Niall... Niall Horan... twój mąż.. Musisz mnie pamiętać.

-Przykro mi. Nie wiem kim jesteś.

-Jestem twoim mężem, mamy razem małą córeczkę, nazywa się Lux. Proszę kochanie przypomnij sobie. -Zacząłem płakać.

Kiedy trochę się ogarnąłem poszedłem po lekarza. On zbadał Beata i poszedł po psychologa.

-I co z nią ? Czy na zawsze straciła pamięć ? -Spytałam kiedy ją przebadał

-Nie, nie na zawsze. Pamięć z biegiem czasu pamięć będzie wracać. Pana żona nie straciła całej pamięci. Pamięta wszystko co wydarzyło się do jej 14 urodzin. Myśli, że ma 14 lat.

-Co mam zrobić by pamięć jej wracała szybciej ?

-Musi jej pan pokazywać zdjęcia, mówić o tym co się wydarzyło. Niestety o ostatnich wydarzeniach też musi jej pan przypomnieć. Po jakimś czasie pamięć wróci i będzie tak jak dawniej. Tak jakby zanik pamięci nigdy nie nastąpił.

-Rozumiem. Mogę do niej wejść ?

-Tak, tak naturalnie.

Poszedłem do niej. Próbowałem ją chwycić za rękę, ale się wyrwała.

-Ty mi kogoś przypominasz. I z wyglądu i z imienia. -Powiedziała wpatrując się we mnie.

-Na prawdę ?! -Spytałem myśląc, że chodzi jej o to, że pamięć wraca znacznie szybciej.

-Tak. Czy ty nie jesteś w tym zespole One Direction ?

-Tak, to ja. -Trochę się zmartwiłem, ale przynajmniej mnie kojarzyła.

-Uwielbiam was. Ja jestem Beata. Mam 14 lat.

-Wiem kochanie. Ale ty nie masz 14 lat. Masz na imię Beata Horan. Jesteś moją żoną i masz 19 lat.

-Yyyy... jak to ? Przecież wiem ile mam lat.

-Straciłaś pamięć. Dlatego jesteś teraz w szpitalu. Jutro cię stąd zabiorę i wszystko opowiem.

-Ja cię nie znam. Nie mogę z tobą iść. Gdzie są moi rodzice ? -W jej oczach pojawiły się łzy.

-Zadzwonię po nich. Nie martw się.

Zabrałem telefon i wyszedłem z jej sali. Ona przez cały czas śledziła mnie wzrokiem. Tak jak mówiłem zadzwoniłem do jej rodziców.

-Dobry wieczór. Tu Niall. 

-O witaj kochanie. -Powiedziała mama Beatki. -Co tam u was ?

-Beata jest w szpitalu. 

-Jak to w szpitalu ?!

-Straciła pamięć. Myśli, że ma 14 lat. Nie pamięta mnie. Musicie tu przyjechać. Ona was potrzebuje. Zresztą ja teraz też. 

-Oczywiście, że przyjedziemy. Za chwilę kupie bilety na najbliższy lot. 

-Dziękuję bardzo. 

-Nie ma za co kochanie. Do zobaczenia. 

-Do zobaczenia. 

Czułem się lepiej wiedząc, że za chwilę zobaczę teściów. Pomyślałem, że oni pomogą mi przypomnieć wszystko Beacie. Wróciłem do jej sali i powiedziałem, że jej rodzice już tu jadą. Powiedziałem jej też, że jest w Londynie i przypomniałem niektóre wydarzenia, lecz to nie pomogło. 

Tomlinsonowa