Rozdział 147

*Oczami Nialla*

Długo opowiadałem jej wszystkie wydarzenia. Beata była tak zmęczona, że zasnęła na moich kolanach. Wziąłem ją na ręce i zaniosłem do sypialni. Położyłem ją delikatnie na łóżku i przykryłem kołdrą. Kiedy chciałem wyjść zaskrzypiała podłoga. Wtedy Beata otworzyła oczy.

-Niall ? -Spytała zaspana

-Tak to ja, śpij. -Odpowiedziałem szeptem.

-Zostaniesz ze mną ? -Na te słowa strasznie się ucieszyłem.

Usiadłem obok niej na łóżku, a ona ponownie się położyła.

-Dobranoc księżniczko. -Powiedziałem dając jej całusa w czoło.

-Dobranoc.

Niedługo po tych słowach dziewczyna słodko zasnęła. Ja też byłem zmęczony dlatego też położyłem się obok niej, objąłem ją w talii i zasnąłem.

        Następnego dnia obudziłem się pierwszy. Poszedłem się przebrać i umyć. Kiedy to zrobiłem Beaty nie było w łóżku. Zszedłem do kuchni. 

-Hej Niall. -Usłyszałem cichy śmiech. 

-Beata ?

-Tak, jestem w kuchni. Co chcesz na śniadanie ?

-Wszystko jedno. Ja idę nakarmić Rudą i Lux. Zaraz wracam

-Rudą ?

-Nasz kot. Ty ją tak nazwałaś. 

-Aha, no dobra. To ja zrobię naleśniki. Ok ?

-Ok. 

Tak jak mówiłem poszedłem nakarmić Rudą i Lux. Po chwili wróciłem. Beata nakładała właśnie naleśniki na talerze. Zdziwił mnie tylko widok Louisa. Przywitałem się z nim. Pewnie tak jak zazwyczaj przyszedł do nas na śniadanie. Uwielbiał kuchnię Beaty. Wszyscy zaczęliśmy rozmawiać. 

-To jak ja już do was przyszedłem to może chociaż pozmywam. -Powiedział Lou kiedy skończyliśmy jeść. 

Zabrał talerze i patelnię i poszedł z nimi do kuchni. Beata poszła zobaczyć jak mu idzie. Na chwilę odwróciłem głowę i usłyszałem tylko dźwięk patelni. 

-Louis ! -Krzyknąłem, Beata leżała na ziemi a obok niej patelnia. Louis jednak zrealizował swój plan. -Coś ty narobił ?!

-Zobaczysz jeszcze, odzyska świadomość. -Powiedział tak jakby nic się nie stało 

-Albo stanie się coś gorszego niż jest teraz ! Jesteś idiotą !

-Nie jestem ! Zobacz sam ! -W tej chwili oblał ją wodą. 

Beata na tych miast otworzyła oczy. Rozglądnęła się dookoła i zatrzymała wzrok na mnie. 

-Niall !  -Rzuciła się na mnie i mocno przytuliła. -Louis ! -Zrobiła to samo co mi. -Jak dobrze was widzieć ! 

-Beata ? Wiesz kim jestem ? -Spytałem dla pewności. 

-Niech pomyślę... No raczej, że wiem ! Jesteś moim mężem ! Gdzie jest Lux ? Muszę ją zobaczyć !

-W pokoju. -Louis miał rację, to pomogło. 

Kiedy Beata pobiegła do Lux Lou powiedział:

-Nie wątp w kreskówki. Nigdy. -I zaczął się śmiać. 

Na reszcie Beata pamiętała wszystko. Już nigdy nie zwątpiłem w kreskówki i w Louisa. 

Tomlinsonowa