Rozdział 45

     ...Gdy dotarliśmy do szpitala czekaliśmy koło sali w której go opatrywali. Czekaliśmy niecierpliwi chyba 30 minut. Potem wyszedł lekarz.

-Panie doktorze, i co z Niallem ? -Spytałam zniecierpliwiona.

-Chłopak stracił wiele krwi. Kto go opatrzył ?

-Ja. -Powiedziałam patrząc na niego

-Gdyby nie twój opatrunek Niall zapewne by już nie żył. Uratowałaś mu życie.- Powiedział, a po chwili dodał. - Jak już mówiłem chłopak stracił bardzo dużo krwi, będzie potrzebna transfuzja. Sprawdziliśmy jego krew i to grupa: B. Ktoś z was ma taką ?

-Ja mam taką. -Powiedziałam.

-Zgodzisz się oddać mu  pół litra ? -Spytał lekarz

-Tak oczywiście oddam mu tyle krwi ile będzie tylko potrzeba.

-Dobrze. Za chwile przyjdzie po ciebie pielęgniarka i zabierze cie do gabinetu gdzie pobiorą ci krew. A teraz przepraszam.- Powiedział i wszedł do sali Nialla

Byłam załamana, niby uratowałam mu to życie ale gdyby nie ja to w ogóle by się  tu nie znalazł. Po policzkach cały czas leciały mi łzy. Podszedł do mnie Harry. Przykucnął przede mną.

-Nie martw się wszystko będzie dobrze. -Powiedział trzymając moją rękę i patrząc mi się w oczy.

Po chwili przyszła pielęgniarka i zabrała mnie do gabinetu. Oddałam tyle krwi ile było potrzebne. Modliłam się aby Niall przeżył. Wyszłam z gabinetu i zaczęłam iść w stronę sali chłopaka. Zobaczyłam Adama.

-Cześć Beata, co ty tu robisz ? -Spytał zdziwiony moim widokiem

Z oczu poleciały mi łzy. Powiedziałam mu o całej sytuacji, a potem spytałam:

-A ty co tu robisz ?

-Ja przyszedłem odwiedzić dziadka. - Powiedział i po chwili dodał. -Wszystko będzie dobrze.

-Tak, już to słyszałam nie raz.

Adam przytulił mnie bardzo mocno do siebie. Po jakiejś chwili zobaczyłam Justina, a on zobaczył mnie. Wyrwałam się od Adama i pobiegłam w stronę Justina.

-Justin. -Krzyknęłam rzucając się mu na szyję. -Co ty tu robisz ?

-Zadzwonił do mnie Louis, podobno jest tu Niall.

-Tak..

-Co mu się właściwie stało ?

Powiedziałam mu wszystko i razem poszliśmy do reszty chłopców. Widzieliśmy jak podłączają Niallowi moja krew. Nadal nie mogłam uwierzyć że on leży w tej sali i że może nie przeżyć tego dnia. Byłam załamana.

Tomlinsonowa